Mijn collega zegt ieder jaar. Op het moment dat ik wegrij heb ik vakantie. OK dan ga ik mijn vakantie 2 dagen voordat ik wegrij laten beginnen. Want 2 dagen voordat ik wegrij heb ik al de vakantie stress. Shit wat moet ik ook alweer mee… O even kijken of die landen in zone 1 zitten van de provider. Dus snel een e sim gekocht voor 30 dagen Noord Macedonië, Albanië, Montenegro en Bosnië Herzegovina zijn allemaal zone 2. Alle dozen met spullen tevoorschijn gehaald en nu inpakken. Neem ik de twee spiegelreflex camera’s mee.. nee toch niet. Als ik alles heb ingepakt heb ik nog twee koffers helemaal leeg. Ik hoop dat ik niets vergeten ben. Op de ochtend dat ik weg wil rijden pak ik ze toch weer in, want in steden ga ik natuurlijk heel veel balen dat ik de camera’s niet heb.
Voor het eerst op de manier waarmee heel de wereld al jaren aan het reizen is. Niet meer met kaarten en briefjes met de wegen, maar gewoon Apple-kaarten voor de route en oordopjes in om heel de dag muziek te horen en nu en dan een bericht van de routeplanner. “De komende 400km deze weg vervolgen.” Na 12 uur rijden ben ik dan eindelijk in Rosenheim in Zuid-Duitsland. 2 jaar geleden hier ook met Esther overnacht, dus ik hoef de kaart niet te zien en bestel gelijk een weizenbier en schnitzel.
Oostenrijk
Ik wil niet te veel haasten, maar bedenk dat ik het nu een beetje erg ruim heb genomen. Over 4 dagen moet ik in Venetië zijn 350 km zuidelijk. Wat ga ik die komende dagen doen. Het nieuwe reizen is nu ook dit gewoon aan ChatGPT vragen. Zonder in discussie te gaan neem ik de route over Rosenheim → Walchsee → Lofer → Saalfelden → Zell am See → Fusch → Großglockner Hochalpenstraße → Lienz. OOo leuk de Großglockner is nu hier in de buurt. Het grote reisverhaal van mijn oma is dat ze bij de Großglockner (volgens mij zegt ze klosklokner) is geweest en iedere keer vraagt ze: ben je daar niet geweest? Leuke wegen ernaartoe. De benzineprijs is in Oostenrijk gelukkig 80 cent de liter goedkoper. De jerrycan wordt ook gevuld en geheel onvoorbereid sta ik voor de tol hokjes waar ik na 36,50 betaald te hebben omhoog mag rijden. Het gaat stijl omhoog en na een paar bochten is het uitzicht…. wit. Een grote witte deken is over het gebied neergestreken en dat verandert niet, zelfs niet op het hoogste punt de Edelweißspitze op 2.571 meter. Veel motorrijders, auto’s wielrenners en een stel met een karretje achter de fiets en een kind achterop. In heel het gebied hoor je het geluid van honderden brommende Porsches die rondscheuren, want vandaag is het de Porsche-treffen 2026. De pass hoef je niet meer over, daar is een tunnel voor en aan de andere kant is het gelukkig een heel stuk helderder. Daar blijkt ook de Großglockner te liggen. In Lienz aangekomen wil ik eigenlijk niets meer doen. Douchen slapen liggen nog een Weizenbier en slapen.
Italië
Naar Italië en het eerste stukje Italië is het echt heel druk. Colonnes van 50 motoren achter elkaar, mijn arm wordt moe van het zwaaien. Ik heb voor vandaag zo veel mogelijk passen gekozen, daar het nog steeds druk maar rustig in vergelijk wat ik net heb gezien. Ik heb ook gelijk meer lol in het motorrijden, de wegen zijn slechter, korte steile stukjes en dan weer een haarspeldbocht naar het volgende stukje. Dit zijn dan ook de Dolomieten en niet meer de alpen. Een prachtig meer met er omheen de mooie kale ruige pieken van het gebergte. En met de juiste hoe lijkt het net dat ik hier alleen ben. De landen stickers op de motor hebben wel bekijks en zorgt vaak voor een aanspreek moment. Ben je daar allemaal naartoe geweest, vraagt een vrouw, en mag ik met je mee. Als je een helm regelt en hij daar vindt het ok spring je achterop. Alleen ga ik weer verder de passo di Giau op. Dit gaat een stuk makkelijker dat toen ik dat met de fiets deed. De voldoening is groter op de fiets maar nu kan ik boven genieten van het uitzicht in plaats van over mijn stuur gebogen uithijgen en dan te horen krijgen dat we gaan dalen. Na nog twee passen kom ik aan bij de camping. Waarom deze camping, ach gisteren met het plannen een paar aangeklikt en bij deze stond de beschrijving dat het het meest basic was. Na het gedruip van vorig jaar een nieuwe tent gekocht. Thuis wel even uitgepakt maar niet helemaal opgezet. Zal toch wel goed zijn. Lekker rustig in het zonnetje met de gebruiksaanwijzing, deze is toch net weer wat anders, staat de tent perfect. Naar binnen om even uit te hijgen en de tent wordt gelijk getest op waterdichtheid. Als ik een half uurtje later weer buiten komt en wat uitgeruster rondkijk is er maar een gedachte. WOUW wat een uitzicht. Een nadeel van plannen is weer dat ik al iets had gelezen over het restaurant dat bij de camping lag. Toch een beetje onbevangen ga ik erheen. Het is helemaal vol en iedereen wordt bij elkaar gezet aan grote en kleine tafels. Bord, bestek en een karafwijn staat al klaar, en als ik ga zitten worden er 3 kommetjes neergezet. Een helemaal vol met sla, een met bonen en een met vlees. Op een trolly ligt een grote dampende schijf polenta en daar wordt een stuk van afgesneden voor me. Ok lekker en begin met eten. Best honger want ik bedenk me dat ik niets meer op heb na het ontbijt. Een meisje komt langs met gehaktballen, wil je er nog een.. mmm ja tuurlijk… Weer een nieuwe schijf polenta en dan nog een hamburger van schaap. Allemaal lokale producten. Wil je nog meer ballen, pffff begin eigenlijk wel heel erg vol te raken, maar als ze dan met een groot stuk gebakken kaas aankomen haal ik gelijk weer mijn bestek van mijn bord af. Twee bolletjes ijs en ik zit propvol. Klaar om te slapen. Het waren best wat lange rijdagen geweest en vandaag een rustige dag. Ik wil mijn drone eens uitproberen, en moet de GoPro nog op de motor monteren. Maar eerst even een rustige wandeling. Bij de receptie krijg ik een kaart hoe ik een leuke wandeling kan doen. Na 40 minuten over een pad dat niet zo vaak gebruikt is en wat geklauter over aardverschuivingen en omgevallen bomen kom ik bij het dorp. Klein stukje verder en dan wat omhoog en dan lunchen bij de Rifugio Casèl Sora’l Sass. Het klink als een perfect rustig plan, alleen gaat het pad 800 meter stijl omhoog. Onderweg eet ik de broodjes op die ik in het dorp heb gekocht, en na 2 ½ uur lopen kom ik boven. Na een liter bier voel ik me weer uitgerust om naar beneden te gaan. Een andere weg, een stuk makkelijker ook al merk ik dat ik motorisch ergens iets moet inbinden. Terug bij de tent heb ik nergens meer puf voor, denk dat dit toch niet geheel een rustdag was.
Diep en lang geslapen, en de volgende dag weer de andere uitdaging, een nieuwe tent weer inpakken. Ik heb alle tijd, ook voor twee ontbijten en een motorrit helemaal binnendoor. Na de Dolomieten is het landschap heel vlak en dichter bij Venetië kanalen en dan opeens een brug. Een hele lange lage brug met aan het einde Venetië. Ik vind het wel zo’n mijlpaal in de reis, tot nu toe was alles extra, en nu gaat het echt beginnen. Nou echt eerst nog een volle dag rondlopen en kijken of dit dorpje nog wat leuks te bieden heeft 😉
Wouw wat een gave stad. Wat wist ik nou van Venetië? Dat er kanalen waren en een oude hoofdstad van een heel rijk rijk dat meer dan 1000 jaar heeft bestaan. Verder had ik zoiets van, ja weer een stad. Maar na een dag denk ik, wouw wat voor een stad. De auto’s en motoren komen tot waar mijn hotel staat, na een lange brug die het eiland aan het vaste land verbindt. Als je hier wil parkeren moet je ook even geduld hebben, want er staan lange rijen om je auto kwijt te kunnen. Het zijn niet een paar kanaaltjes hier, maar zoals een gewone stad wegen heeft door de stad heeft Venetie net zoveel kanaaltjes. De wegen die er zijn zijn kronkelig scheef en komen weer uit bij een brug. Na de wandeling van gisteren heb ik wat last om de bruggen op te gaan. Na de eerste brug kom je geen fiets, auto of motor meer tegen. Alleen wandelende mensen en verschillende boten die langsvaren. Ik heb geen plan en dwaal een beetje door de straten op zoek naar de volgende brug en dan weer verder. Na een tijdje lopen kom ik bij het ziekenhuis, en ook de ambulance is een boot, de politie, militairen en alle bevoorrading, afvalverwerking echt alles gaat met de boot. Ik was ook bang dat het heel druk zou zijn, maar vond het nogal meevallen, totdat ik verder weer op een hoofdstaat kwam en later op de Piazza San Marco. Ik vind het wel goed voor vandaag en wil terug. Maar dit is echt de eerste stad die ik heb meegemaakt waar ik geen idee heb hoe ik terug moet. Ik probeer het eerst met even op google maps te kijken. Ooo… ongeveer daarheen. Dat werkt altijd goed maar nu kom ik weer bij water uit. Weer even kijken en denk dat ik het dan wel door heb. Na een paar pogingen geef ik het op. Net zoals heel veel mensen om me heen staar ik naar het scherm om een uitweg te vinden in deze doolhof. Zelfs met kaart is het nog lastig om het goede straatje steeds weer te vinden.
De volgende dag begin ik vroeg, en deze keer zoveel mogelijk boten. Gisteren ook een beetje afhoudend omdat ik niet wist hoe het werk. Vind het nog steeds vaag, maar blijkbaar is het mijn bankpas tegen het apparaat houden en het poortje gaat open. De kortste weg om ergens te komen is hier ook via het water. Ik weet niet waar de boot naartoe gaat, en na een paar stops blijkt het de eindstop te zijn. Gelukkig in een gebied waar ik gisteren niet ben geweest dus ik kan weer wat op verkenning te voet. Lekker aan het water kijken naar al het verkeer op het water en dan weer zelf een waterbus in. Ik kom van links, dus eentje naar rechts maar verder weet ik niet waar deze naartoe gaat. Steeds een stukje verder van halte naar halte en dan maakt de boot een grote oversteek naar een ander eiland met de naam Lido. Even googlen wat daar te doen is, en gelijk is er weer een mysterie opgelost. Met al het water miste ik mensen die aan het zwemmen waren, en hier op Lido is er een 12 kilometer lang strand waar dat gebeurd. Na wat wandelen weer terug, Jammer genoeg snap ik nu hoe die boten werken en doet de boot er weer een uur over om bij mijn hotel uit te komen.
Griekenland
Galerij niet gevonden.Albanië
Noord Macedonië
Montenegro
Bosnië Herzegovina
Creatie
Slovenië
